Եզակի պետություն ենք, որտեղ պետությունը պետք է պայքարի իշխանության դեմ

Երբ իշխանությունը հայտարարում է իր ժողովրդին, որ, օրինակ, Թուրքիայի հետ բանակցությունները առանց նախապայմանների են, և հայ-թուրքական հարաբերությունների կարգավորումը Թուրքիան չի պայմանավորում որոշակի պայմաններ թելադրելով, սակայն իրականում պարզվում է, որ այդ բանակցությունները հենց սկզբից էլ եղել են նախապայմաններով, սա լիովին տեղավորվում է «սուր ուժի» (sharp power) տրամաբանության մեջ։ Մեկ տարբերությամբ` հեղինակները «սուր ուժի» կիրառումը պայմանավորում են մի պետության (ավտորիտար) կողմից ավելի ժողովրդավար պետության նկատմամբ։

Այստեղ Հայաստանն իսկապես բացառություն է` կառավարությունը ի վնաս ազգային և պետական շահերի, բանակցում է մի բան, սակայն սեփական ժողովրդին մանիպուլյացիայի և քայքայիչ տեխնոլոգիաների միջոցով ներկայացնում բոլորովին այլ` ցանկալի մի բան։

Ի դեպ, և ՈՒոլքերը, և մյուսները համարում են, որ պետությունը պետք է մշակի քայքայիչ ազդեցության դեմ` «սուր ուժի», պայքարի համարժեք մեթոդներ։

Ասել է` հասարակության նկատմամբ իրականացվող մանիպուլյացիոն տեխնոլոգիաները ոչ թե «փափուկ ուժ» են, այլ քայքայիչ «սուր ուժ», որի դեմ պետք է պայքարել։

Եվ այս առումով, եզակի պետություն ենք, որտեղ պետությունը պետք է պայքարի իշխանության դեմ։

Արա ՊՈՂՈՍՅԱՆ

Մեկնաբանություններ